Nuevo disco de Gustavo Cerati

En dos o tres semanas ya lo podremos disfrutar. Se titula Fuerza Natural y contiene trece temas. Se podrá adquirir en diferentes formatos incluido mi favorito, el vinilo. Es el quinto álbum en estudio de Cerati en solitario. Espero que se acerque y nos ofrezca algunos conciertos. La esperada reunión de Soda Stereo no llegó hasta aquí; sólo la disfrutamos en recopilatorio o dvd... Por mi parte, si viene, repetito. No todos sus fans pueden decir ni tienen la oportunidad de haber asistido a un concierto de Gustavo Cerati en una sala como Bikini.

Macaco saved my life

Muchas veces he contado a mis amigos, conocidos y demás seres y estares, que Macaco salvó mi vida. Se podría decir que Rumbo Submarino fue la banda sonora de un momento extraño, aunque necesario en muchos aspectos de una transformación personal, un rumbo que elegí no sé muy bien por qué pero que sentía absolutamente básico para romper con una repetición de errores.
Los primeros resultados no fueron satisfactorios; dejar un trabajo que realmente me encantaba, cambio de residencia, soledad, inseguridad... Suma y sigue y te pillas una depre de dos pares de ya sabes qué.
Creo que estoy en 2001... más o menos.
Llegó Rumbo Submarino a mis manos con un S.O.S. advirtiendo que todo se ahoga en el mundo en su propio mar, pero el que tapa sólo retrasa... Así que por una parte me sentí identificado con algunas letras algo tristes pero también me transmitió esas ganas de salir del agujero con el mensaje que subyace en todas sus canciones acompañado de ritmos étnicos y scratches. Con Macaco sonando cada día en mi coche empecé una nueva etapa, veía las cosas de otro modo; volví a Terrassa, trabajé en Valencia unos meses (experiencia brutal), los cambios siguieron llegando y cada vez todo fue a mejor (no quiero dar demasiados detalles ni aburrir a nadie).


En esa misma época conocí en persona a Macaco y se mostró muy amable conmigo aguantando mi charla y manteniendo una larga conversación en el backstage. Lo fui a ver a un par de conciertos y creo que desde entonces he contagiado a bastantes personas mi enfermedad. La misma que me contagió el mono loco; ser positivo.
Con Puerto Presente, su nuevo disco, queda claro que todavía sigue enfermo y dispuesto a abrir los ojos a mucha gente.
Otro día hablaré más a fondo de su música, hoy sólo quería plasmar ciertas sensaciones.

Seguiremos:

Y si, ohoh, seguiremos. Si dicen perdido, yo digo buscando. Si dicen no llegas, de puntillas alcanzamos. Y si, ohoh, seguiremos. Si dicen caíste, yo digo me levanto. Si dicen dormido, mejor soñando....

Mix de DJ2D2 con temas "Del Palo"

DJ2D2 es uno de los mejores Dj's del país. Sólo hay que escuchar alguno de sus mixes para darse cuenta de que además de técnica tiene un gusto musical excelente y variado.
En esta ocasión podemos disfrutar de un mix con temas del sello Del Palo. Griffi, DJ2D2... qué más se puede pedir...





Avui és un gran dia, gaudeix-lo!

Avui és un gran dia. Un dia que estàvem esperant amb moltes ganes.
Celebrem el 95è aniversari de L'avi Joan, conegut a Guàrdia, el poble que el va veure néixer, com el Juanito de Cal Peraire.

Nosaltres ja tenim, tot i que som joves, una certa experiència, un munt de records; tota una vida plena d'èxits, fracassos, amors, desamors, lluites internes... hem guanyat i perdut amics i també hem vist néixer i hem viscut de prop la mort dels que estimem. Imagineu doncs, què es pot sentir amb 95 anys!

En Joan ens ha relatat moltes històries i totes mereixen tornar a ser escoltades tantes vegades com calgui o ell necessiti explicar. Ha sobreviscut a la guerra encara que en una ocasió ningú tenia esperança de que se'n sortís.
Està orgullós de la seva feina de fuster i en parla tot sovint. També va treballar per a una central elèctrica a Terrassa on ara hi ha un restaurant molt conegut, i també ens ha explicat anècdotes d'aquella època. Són tantes les coses que ha viscut i recorda, que se'n podria escriure un llibre. Una vida que sempre ha compartit amb la iaia Lluïsa. Els dos s'estimen amb bogeria i els hauríeu de veure agafats de la mà. La seva sí és una gran història d'amor que ni la guerra ni cap adversitat ha pogut enderrocar.
En Joan espera amb l'entusiasme d'un nen que arribi el divendres per anar al casal a veure com balla la gent gran que, al seu costat, són quitxalla.
Quan a l'avi Joan li dius Avi et contesta que ell no és Avi que ell és Besavi! I és que ja són quatre besnéts dels quals gaudeix.

Cada dia llegeix l'Sport, està al dia de tot el que envolta al seu estimat club. És soci del F.C. Barcelona des del 1962 però, abans de ser-ho, ja anava als partits amb el carnet d'algun bon amic. De tot això ja fa més de cinquanta anys i no em puc ni imaginar la quantitat de partits i de grans jugadors que ha vist al llarg de la seva vida. Va viure la inauguració del Camp Nou i al 1979 (aquest mes s'han celebrat els trenta anys) va ser un dels trenta mil afeccionats que es van desplaçar fins a Basilea i va gaudir d'una final històrica on el Barça va guanyar la seva primera Recopa d'Europa amb un resultat de 4 a 3 contra el Fortuna de Düsseldorf. Així doncs, gràcies als avis, jo he pogut veure uns quants partits al Camp Nou i mai podré estar suficientment agraït.

Avui, a banda del nostre, pot rebre un regal brutal. Dóna la casualitat que avui, el dia del seu aniversari, el Barça juga la final de la Champions. Un Barça que ja està fent història.

Des d'aquí et vull desitjar un feliç aniversari, tots te'l desitgem. Per molts anys avi Joan! ...ai, perdó; Besavi Joan!
Visca el Barça!!!

Tom Sawyer y John Lennon

La novela de Mark Twain Las Aventuras de Tom Sawyer publicada en 1876 está considerada una obra maestra de la literatura.
Las aventuras de Huckleberry Finn (1885), como llegó a afirmar Ernest Hemingway, es de donde procede toda la literatura moderna americana.

Los que fuimos niños en los ochenta vivimos intensamente las aventuras de los dos amigos a orillas del Misisipi gracias a la serie de animación japonesa que lleva el mismo título Las Aventuras de Tom Sawyer. Tengo recuerdos muy nítidos de qué hacía o qué sentía en algunas escenas cuando se emitió por primera vez la serie. Por ejemplo, cuando Huck fríe unos huevos de tortuga mi tía, que entonces tendría unos 9 años, dijo: -¡que asco, comerse los huevos sin sal!
Todos nos acordamos de Sid, Becky, Huck, Tía Polly, Mary, el borracho Muff Potter... pero sobre todo del Indio Joe. Que miedo nos daba...

Estos días he vuelto a ver la serie y he disfrutado tanto como de niño. En el último epidodio, el 49 titulado Se acabaron las vacaciones, he descubierto un detalle muy curioso en el diario que lee el doctor:



Batalla de PD's amb Joan Arenyes

Fes-te fan de Crema d'estrelles

VINILTECA 107